So I'll waste these nights for a while..

Gisteren was een hele rare, maar toch wel erg leuke dag.

Ik bleef van dinsdag op woensdag bij Robbert slapen. Eigenlijk had ik om 9 uur 's ochtends al hoorcollege, maar omdat ik de stof snapte had ik besloten om het hoorcollege te skippen (mijn werkdocent zei ook dat je eigenlijk niet naar hoorcollege hoefde te gaan als je de stof gewoon begreep). Mijn dag zou hierdoor pas om 1 uur beginnen. Ik zou om kwart over 1 werkcollege hebben, maar ik had een meisje uit mijn werkgroep, Deena, beloofd om haar te helpen met statistiek. Dus, ik zou om 11 uur 's ochtends op school zijn om haar te helpen. Nu lag het bed al heel lekker en ik had me verkeken op de reistijd (als ik om 8 uur 's ochtends vertrok zou ik er maarliefst 3 kwartier minder lang over doen dan wanneer ik om 10 uur vertrok, aangezien de treinen ongeregeld reden en in de spits meer bussen rijden), dus het werd al half 12. Om 10 voor 11 stond ik op station Maarn op mijn trein te wachten, en die kwam maar niet. En die kwam maar niet. (Terwijl ze in Maarn wel hoorden te rijden..) Inmiddels was het nota bene al 5 voor half 12, en ik stond nog steeds op mijn trein te wachten. Toen ben ik halsoverkop naar de dichtstbijzijnde bushalte gerend (ik wist dat de bustijden synchroon lopen met de (normale) treintijden) en heb toen net de bus gehaald, richting Doorn. Vanaf Doorn heb ik een bus gepakt naar Driebergen-Zeist, en vanaf Driebergen-Zeist uiteindelijk een bus richting de Uithof. Hoe lang ik erover heb gedaan? Ik was om kwart voor 1 op de Uithof, dus reken maar uit.

Maarrr, dit OV verhaal is nog niet alles wat ik te vertellen heb.

Want, het werd avond. En we gingen avondeten. Praktisch de enige tijd dat het gezin compleet is. En dat is nooit, maar dan ook nooit gezellig.

Ik kwam woensdag thuis na een - voor mijn doen - lange dag school en dropte mijn spullen op bed. Kijk ik achter me, zie ik ineens de Xbox op mijn kamer staan. Ik loop naar beneden en vraag waarom de Xbox op mijn kamer staat. "Oh, Dennis heeft gisteravond met een paar vrienden op jouw kamer zitten gamen." Mama wéét dat ik dat niet wil hebben, dus ik was al een beetje chagrijnig. Aan tafel sprak ik Dennis hierop aan, dat ik het niet erg fijn vond dat hij met vrienden op mijn kamer gaat zitten terwijl ik er niet bij ben, dat dat niet normaal is. Er liggen genoeg dingen op mijn kamer waarvan ik het niet nodig vind dat Dennis' vriendjes dat zien. Papa zat me al weer chagrijnig aan te kijken, zoals ie altijd doet, want die vond weer dat ik overdreven bezig was. "Ik meen het, hoor. Ik wil het echt niet hebben."

En toen flipte papa compleet. Compleet.

En toen pakte ik m'n spullen en rende het huis uit, Robbert gebeld dat ik naar hem toe kwam, dat ik niet thuis wilde slapen. (Dat is serieus de eerste keer trouwens dat ik daadwerkelijk uit huis ben weggelopen, ik vind dat ik het nog best goed heb volgehouden al die tijd.)

Maar, toen volgde opnieuw een OV avontuur. Nummerrrrrr twee!

(Zo zie je maar weer, Chantal zijn gaat nooit vervelen.)

Ik stond vlakbij mijn huis op de bus te wachten, maar was in al mijn woede en verdriet helemaal vergeten dat ik nog steeds niet via station Veenendaal West kon reizen. De bus naar Veenendaal - de Klomp komt altijd 5 minuten eerder, maar aangezien ik me toen nog niet bewust was van mijn fout liet ik die doodleuk aan me voorbij gaan. Het besef kwam 15 seconden later. Ik besloot maar gewoon de bus de andere kant op te pakken, en dan in de bus te blijven zitten - ik had immers geen zin om een heel halfuur buiten te wachten, dan liever in een warme bus omrijden. Waar ik woon rijdt namelijk maar één bus, bus 83, dus het leek me logisch dat dit de bus was die over 20 minuten weer doodleuk langs m'n huis kwam. Toen we eenmaal aankwamen bij het eindstation van de bus, Raadhuisstraat, moest iedereen de bus uit, want het werd een andere lijn. Ik was nog geen seconde de bus uit of mijn goede bus, bus 83 dus, rijdt alweer weg. (Logisch natuurlijk, die lossen elkaar waarschijnlijk af. Zodra de één er is, kan de ander gaan.) Tsja, daar stond ik dan. Nog verder van mijn plaats van bestemming dan eerst en geen (goede) bus te bekennen. Uiteindelijk heb ik maar gewoon een halfuur gewacht op een nieuwe bus 83, deze zou maar tot Woudenberg - de Poort rijden. Ik was de enige in de bus, en nam achterin plaats zodat ik met mijn iPod op ontploffen uit het raam kon staren zonder meneer de buschauffeur van last te zijn. Hoewel ik niet bepaald oplettend naar buiten keek, viel me op een gegeven moment toch op dat we slechts langs haltes reden die waren opgeheven. Met zo'n mooi oranje hoesje eroverheen. Toen we toch wel erg dicht bij station West kwamen vroeg ik: "Meneer, u weet dat de spoorwegovergang bij station West gesloten is?" "Nee hoor, ik heb vanmiddag nog gekeken en volgens zo'n papiertje was dat alleen van 9 tot 3!" Ik had zelf geen flauw benul of dat zo was, dus ik hield wijselijk m'n mond dicht. Maar toch, maar toch, de spoorwegovergang was dicht. Ik was nog steeds de enige in de bus, dus ik pakte m'n tassen en nam plaats naast de buschauffeur (ofja, iets rechtsachter dat hok waar hij in zit). Ik weet eigenlijk niet waarom ik dat deed, maar ik deed het. :') Vanaf station Veenendaal West tot aan Woudenberg heb ik naast de buschauffeur gezeten en de hele weg lang gepraat. We hebben het echt over van alles gehad, over dat ie een keer een stel allochtonen uit de bus had geschopt (2 km van het dichtstbijzijnde busstation, in the middle of nowhere) en hij vertelde me zelfs dat z'n ouders omgekomen waren bij een ongeluk toen ie 18 was. Ik heb ook echt hele onnozele vragen aan hem gesteld als 'dacht je vroeger nou echt: ja, ik word buschauffeur!' en weet ik het wat. Eigenlijk vond ik hem wel aardig. Het was geen oude kerel, ik schatte hem een jaar of 25. Echt zo'n type wat naar een Piratenfestival gaat, zegmaar. Enig puntje was dat we gaande de reis zo veel onverwachte tegenslagen hadden (bijvoorbeeld een aanrijding tussen een andere bus 83 en een vrachtwagen op de route waar hij langs moest met z'n bus) en we vertraging opliepen. De buschauffeur en ik. Vrienden voor het leven. Enfin, ik vroeg op een gegeven moment of ik m'n aansluiting in Woudenberg De Poort nog ging redden, want ik had al de laatste bus richting Woudenberg en als ik m'n aansluiting (bus 82) ging missen kon ik geen kant meer op. Aangezien ik zo'n leuke klant was zou meneer de buschauffeur wel even naar zijn collega in bus 82 bellen dat ie op me moest wachten. "Maar waar moet je heen dan?" "Ja, naar Maarsbergen Kerk, naar m'n vriend toe." "Oh joh, dan breng ik je wel even na werktijd! Dat ligt gewoon op de route." "... Serieus?" "Ja, ik heb niet elke dag zulke gezellige klanten dus voor jou zal ik het doen. Ik moet toch na Woudenberg de bus naar Wageningen brengen, dus dan kom ik erlangs." Hoe ontzettend chill! Toen de bus zijn eindhalte had bereikt had meneer de buschauffeur zijn bus in '999 - Ik ben met pensioen' veranderd, dat kon je ook echt lezen vanaf de buitenkant. Hij vertelde dat tijdens de kerstdagen buschauffeurs ook heel vaak '999 - Prettige feestdagen' en dergelijke op hun bus weergeven, echt geweldig. En toen heeft deze superlieve, supergeweldige meneer de buschauffeur me daadwerkelijk afgezet bij mijn goede halte. <3 Ik hoop echt zo dat hij vaker mijn buschauffeur wordt, hij was echt lief.

Ik heb trouwens mijn eerste beoordeling terug, een voldoende voor Opdracht 1.1 van Statistiek. Ik ben zo blij dat we voldoende hebben, want de opdracht was heel streng nagekeken en ongeveer 1/3 van iedereen met Statistiek had een onvoldoende. Bij ons in de werkgroep gelukkig maar één groepje, hoewel dat dan wel weer het groepje is die ik het het minst zou willen toewensen. Maarja.

Ik ga nu maar eens beginnen aan mijn huiswerk voor volgende week, en vanavond van half 9 tot half 10 'lekker' een uurtje sporten met Marjolein en Kim! (Ik heb er echt zo geen zin in, kunnen we niet gewoon doen alsof het 25 graden is buiten en een lekker terrasje pakken instead?) (Maar ik vind Marjolein en Kim wel lief hoor.)

xoxoxoxo