So I'll waste these nights for a while..

Sinds dat ik ook mijn BTF blog bijhoud verwaarloos ik deze behoorlijk, waarvoor sorry. Aan de andere kant, is mijn leven nou eenmaal niet zo spannend dat ik elke dag een leuk verhaal zou kunnen plaatsen over wat ik nou weer meegemaakt had. Toch zal ik jullie even updaten over de afgelopen week.

Vorige week maandag, de 17e, was ik precies 1,5 jaar samen met Robbert. Aangezien Robbert afgelopen week z'n tentamenweek had, hadden we eigenlijk besloten om elkaar niet te zien. Hij had namelijk maandag zijn hertentamen van het eerste blok, en hoewel hij wel had gevraagd of ik van zondag op maandag bij hem wilde blijven slapen, kon ik het niet over m'n hart verkrijgen dat hij zometeen z'n hertentamen niet haalde - en ik mezelf daar natuurlijk de schuld van zou geven. Aan de andere kant, vond ik het stiekem wel heel jammer dat ik hem helemaal niet zou zien die maandag. Want hoe nuchter ik soms ook klink over mijn relatie met Robbert, stiekem hecht ik best veel waarde aan dat soort dingetjes. (Ik ben gewoon niet het type dat boeken zou gaan schrijven over wat ik voor hem voel, omdat niemand erop zit te wachten, haha.)
So, I made up a plan. Maandagochtend stond ik al om 7 uur naast mijn bed. Ik wist dat Robbert zijn wekker om half 10 had gezet, dus ik zorgde ervoor dat ik om iets over 9 bij hem zou zijn, zodat ik hem wakker kon maken. Eerst ben ik om 8 uur langs de Albert Heijn gegaan om een ontbijtje te kopen voor Robbert (croissantjes en verse sinaasappelsap, his favourite), en toen heb ik de trein naar Maarn gepakt. Heel toevallig zat ik bij Yin in de trein, dus we hebben die 9 minuten samen gereisd. Eenmaal in Maarn liep ik naar de bushalte toe, alwaar ik een kwartiertje moest wachten op de bus. Toen ie eindelijk kwam, en ik in wilde checken, reageerde m'n portemonnee niet. (Ik heb m'n OV altijd gewoon in m'n portemonnee zitten, hij straalt er dwars doorheen.) Dus ik opende m'n portemonnee.. Is m'n OV weg. Terwijl ik in de trein nog gecontroleerd was. Ik was natuurlijk helemaal in paniek, en de buschauffeur zag dat, dus hij liet me gratis reizen naar Maarsbergen. (Het is ook maar 5 minuten met de bus.) Mijn humeur was natuurlijk al helemaal verpest toen ik eindelijk bij Robbert aankwam, terwijl ik het zo goed bedoeld had. Gelukkig maakte zijn verraste gezicht toen ik hem eenmaal wakker kwam maken veel goed. Ik heb diezelfde ochtend nog m'n OV laten blokkeren, totdat Yin een dag later smste dat ze mijn OV in d'r tas had zitten.. Terwijl ze aan me had beloofd om d'r tas ondersteboven te gooien, omdat ik haar meteen had gesmsd nadat ik m'n OV was verloren. Ik was dus op z'n zachtst gezegd not amused. Had ik m'n OV voor niets laten blokkeren, en kon ik dankzij haar luiheid opdraaien voor alle reiskosten. En ze leek het niet eens vervelend voor me te vinden.

Woensdag besloot ik, ondanks dat het me geld ging kosten, toch maar naar Utrecht te gaan voor responsiecollege. Ik besloot het hoorcollege te skippen, omdat daar een proeftentamen zou worden besproken en ik meestal de proeftentamens pas de avond van tevoren maak (zodat ik echt alle stof begrijp, i.p.v. dat je alles een beetje gaat opzoeken in je boek). Naar het werkcollege wilde ik wel graag gaan. Echter kon ik het lokaal van het werkcollege niet vinden. Dus toen ik eenmaal binnen was, was het werkcollege alweer bijna afgelopen. Hoe zinvol! Nadat het werkcollege was afgelopen, heb ik 4,5 uur lang (van half 1 tot 5) moeten wachten op een tutorgesprek van een kwartier. Het kwam erop neer dat ik het prima doe, en dat ie dus een positief BSA (Bindend Studie Advies) zou geven. Dus toen mocht ik weer naar huis. Een paar dagen later viel de brief op de mat, dat ik inderdaad mag doorgaan met de studie. Jippie.

Vrijdag moest ik werken bij Manon. Normaal werk ik altijd van half 8 tot half 9 's ochtends, en vervolgens van 12 tot 7. 's Ochtends breng ik altijd de kinderen naar school, zodat Manon dat niet hoeft te doen, en om 12 uur haal ik Sem weer op (Bo blijft over en komt om half 4 zelfstandig naar huis gefietst). Echter, donderdag kreeg ik een mailtje van Manon of ik van kwart voor 8 tot 7 uur aaneensluitend kon werken, want Sem en Bo waren allebei grieperig. Van donderdag op vrijdag zou Robbert eigenlijk bij me blijven slapen, en aangezien we elkaar nu amper zien met al die tentamens baalde ik stiekem behoorlijk dat dat nu niet doorging. Ik ben normaal geen fan van 'je vriendje meenemen om op te passen', al helemaal niet omdat Manon en Robbert elkaar nog nooit hadden ontmoet, maar juist omdat ik hem al sporadisch zag trok ik toch de stoute schoenen aan. En belde Manon. Die reageerde gelukkig heel positief; natuurlijk mocht ik Robbert meenemen! Daarnaast vond ze het heel netjes dat ik haar erom belde, in plaats van hem gewoon mee te nemen. Dus, vrijdagochtend om 7 uur ging de wekker en sprongen we uit ons bed. Op naar Manon. Ik had Gossip Girl meegenomen, omdat ik daar echt ontzettend verslaafd aan ben geraakt in een paar weken tijd. Bo vond het zo leuk, dat ik de eerste twee DVD's (aflevering 1 t/m 8) bij haar heb achtergelaten. Eigenlijk hebben we verder bar weinig gedaan bij Manon thuis. Maarja, wat wil je, met twee kinderen die ziek zijn. Ik heb nog een taart met ze kunnen maken, though. En Robbert is tweemaal naar de supermarkt geweest om frisse lucht te kunnen scheppen, aangezien hij allergisch is voor huisdieren en ze bij Manon thuis twee (ontzettend lieve!) katten hebben lopen.

Afgelopen weekend (en afgelopen week ook, naast al mijn doldwaze avonturen) heeft vooral bestaan uit heel veel leren voor de tentamens, en momenteel ben ik behoorlijk verkouden. Mijn neus doet zeer, mijn keel doet enorm zeer.. Ik vrees dat Sem en Bo me hebben aangestoken. Gelukkig word ik nooit ziek (als in griep), maar echt fijn is het natuurlijk niet. Ik heb me deze hele week laten uitroosteren op werk, zodat ik me compleet kan focussen op de tentamens. Ik vrees een beetje voor psychologie, het schijnt het moeilijkste vak van het jaar te zijn. Van alle horrorverhalen die ik heb gehoord, haalt maar een selectief groepje het tentamen, en een iets grotere groep het hertentamen, maar zijn er dan alsnog tientallen studenten die het niet halen. Het maakt me bang. Echter, als ik naar het proeftentamen kijk, heb ik het idee dat het me wel gaat lukken. En ach, al haal ik het niet de eerste keer, dan heb ik nog een maand om me voor te bereiden op het hertentamen. Zullen jullie allemaal heel hard duimen voor me?

XOXO,

Gossip Girl - err, Chantal dus